ตอนนี้มีเรื่องราวใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต
วันนี้วันที่ 21 สิงหาคม วันที่ 4 แล้ว
ที่ลองคบกับพี่แม็ค คบกันแบบเรื่อยๆ
ไม่มีอะไรที่หวือหวาโลดโผนมากมาย
หรือจะเรียกว่าไม่มีเลยก็ได้นะ อิอิอิ
พูดถึงพี่เค้าก็ดีนะ เราไม่ชอบอะไรก็
ปรับปรุง เราก็พยายามปรับตัวบ้าง
แต่ก็ยังเหงาเวลาที่ไม่มีใคร ทั้งๆ ที่มี
ยามดึกก็นั่งเพ้อเจ้อจิตตกไม่หายซะที
แต่ก็จะพยายาม เพราะไม่อยากเห็น
เค้าปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียวดูเอาเปรียบกัน
เกินไปเนอะว่ามะ ^__________^
แต่พูดถึงโดยรวมก็ดี มีไม่มีก็ไม่ต่างกัน
หมายถึงในแง่ดีนะ บางทีคบกัน อยู่ห่าง
กันไกลๆ ก็ดีไปอีกแบบ ตรงที่ความอิสระ
ของเราไม่หายไปไหน ยังคงอยู่เต็มเปี่ยม
เสียแค่เหงาบ้างบางเวลาเท่านั้นเอง
คงเพราะเราว่างด้วยล่ะมั้ง มีเวลาเพ้อมาก
ปล. :: อดีตถึงจะขมขื่นแต่ก็ไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าปัจจุบันและอนาคตจะต้องขื่นขม
ปล. :: ถ้าคุณคือคนที่ได้รับเกียรติให้อ่านไดอารี่เล่มนี้
นั่นคือคุณได้เข้าไปอยู่ในใจเจ้าของไดอารี่เล่มนี้เรียบร้อยแล้ว
555 เน่าดีมั้ย (แต่พูดจริงๆนะ)
ตอนนี้มีเรื่องราวใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต
วันนี้วันที่ 21 สิงหาคม วันที่ 4 แล้ว
ที่ลองคบกับพี่แม็ค คบกันแบบเรื่อยๆ
ไม่มีอะไรที่หวือหวาโลดโผนมากมาย
หรือจะเรียกว่าไม่มีเลยก็ได้นะ อิอิอิ
พูดถึงพี่เค้าก็ดีนะ เราไม่ชอบอะไรก็
ปรับปรุง เราก็พยายามปรับตัวบ้าง
แต่ก็ยังเหงาเวลาที่ไม่มีใคร ทั้งๆ ที่มี
ยามดึกก็นั่งเพ้อเจ้อจิตตกไม่หายซะที
แต่ก็จะพยายาม เพราะไม่อยากเห็น
เค้าปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียวดูเอาเปรียบกัน
เกินไปเนอะว่ามะ ^__________^
แต่พูดถึงโดยรวมก็ดี มีไม่มีก็ไม่ต่างกัน
หมายถึงในแง่ดีนะ บางทีคบกัน อยู่ห่าง
กันไกลๆ ก็ดีไปอีกแบบ ตรงที่ความอิสระ
ของเราไม่หายไปไหน ยังคงอยู่เต็มเปี่ยม
เสียแค่เหงาบ้างบางเวลาเท่านั้นเอง
คงเพราะเราว่างด้วยล่ะมั้ง มีเวลาเพ้อมาก
ปล. :: อดีตถึงจะขมขื่นแต่ก็ไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าปัจจุบันและอนาคตจะต้องขื่นขม
ปล. :: ถ้าคุณคือคนที่ได้รับเกียรติให้อ่านไดอารี่เล่มนี้
นั่นคือคุณได้เข้าไปอยู่ในใจเจ้าของไดอารี่เล่มนี้เรียบร้อยแล้ว
555 เน่าดีมั้ย (แต่พูดจริงๆนะ)
ในวันที่เราไม่มีใคร เราก็ยังคงไม่มีใครยืนข้างกาย
ในวันที่คนอื่นมีความสุข เรากลับนั่งซึมเศร้า -*-
และยังคงยืนอยู่อย่างเดียวดายท่ามกลางความเหงา
คนที่คิดว่าจะใช่อยู่แล้วกลับไม่ใช่อีกแล้ว
เรางี่เง่าไปเหรอ ต้องการอะไรมากไปเหรอ
หรือยังไงกันแน่ บอกกันซักทีได้มั้ย อยากรู้
ทำไมความเหงายังคงเดินเพ่นพ่านอยู่ทั่วทุกมุม
แวะมาเยี่ยมเยียนกันอยู่ทุกเสี้ยวนาทีที่มีชีวิตอยู่
ออกไปซักทีได้ไหม หรือมีคนพาความเหงาออกไป
จากตัวฉันซักที รีบมาได้มั้ย ฉันขอร้อง ฉันไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้จิตตกเป็นประจำร่ายกายอ่อนแอ อ่อนล้าถึงจะมีคนรอบข้างที่คอยให้กำลังใจอยู่มากมายแต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่เราเคว้งคว้างไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนต่อสู้บนโลกใบนี้เพียงลำพังแต่ยังไง ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไปจนกว่าจะถึงจุดสุดท้ายของชีวิต ฉันต้องสู้ต่อไปใช่มั้ย ถูกแล้ว ฉันต้องสู้ เพื่ออะไรซักอย่าง เพื่อที่จะได้รู้ว่าอะไรซักอย่างนั้นคืออะไร คนเราต้องสู้สิเนอะถึงจะสมกับที่เกิดมาเป็นคน เหรอ อืม ใช่สิ ใช่ๆ ฉันต้องสู้ ต้องสู้ถึงจะชนะ
เออกุบ้าไปแล้ว เพ้อเจ้อ นี่ถ้าไม่มีไดนี้ฉันคงบ้าไปแล้วจริงๆ ฮาฮาฮา
เพื่อนๆ รู้แล้วว่าคุยกันอยู่ แต่ตอนนี้กุเบื่อแล้ว ชอบคนที่เทคแคร์ดูแล
คอยโทรหากัน ถึงจะไม่อยู่ใกล้ๆ กันก็ตาม แต่ก็ไม่ เฮ้อ !!! นี่แหล่ะ
ความบ้าบอ งี่เง่า เพ้อเจ้อ เอาแต่ใจ ของกุ ครายทนกุได้บ้างเนี่ย ~~
ป่วย จิตตก เพ้อเจ้อ จน
